Witam

 Powiem tak , że musicie poczekać na ostateczną diagnozę.

Jeśli wiecie gdzie iść do lekarza.

Ja wiem że bardzo dobrym lekarzem jest Dr. Dobrowolski z Sosnowca, To lekarz który uratował moje oczy i wiem że jest dobry, bo to jego pasja pomagać dzieciakom i nie tylko. To wychowanek naszego wspaniałego Profesora Wylęgały.

A Wylęgała to wychowanek Profesora Szaflika.  Prawda jest taka że uczeń przerósł mistrza.

Jeśli chcecie to z miłą chęcią podam wam wszystkie namiary  na tych lekarzy.

Tam  wam powiedzą wszystko co się da zrobić i co was czeka.

Ja lubię tam jeździć  i wiele osób, bo nikt tam nie ściemnia i nie czeka na kase.

Tam się nie daje kasy, bo uznają to za obrazę. Więc możecie jechać tylko trzeba czekać trochę na wizytę. Chyba ze będziecie skierowani do lekarza który ich dobrze zna. A najlepiej jechać do nich prywatnie.

i tam się dowiecie wszystkiego na spokojnie.

W następnym poście podam wam Adresy do nich bo nie mam ich tu na kompie. 

Zgadzam się z moimi przedmówcami

Po pierwsze podstawa to nie załamywać się!!!!Jest to bardzo cięzkie ,bo dotyka to dziecka i na to chyba najtrudniej patrzeć ,przyjąć do wiadomości.  kosiniak żona musi popłakać ,ponieważ to naturalna sprawa ,ale potem weźcie się w garść. 

Trzeba zrobić badania ,konsultować się z lekarzami i bardzo polecam doktora Wylęgałę o którym tu wcześniej pisano!Dowiedzieć się wszystkiego co tylko możliwe.

Ja powiem tak -nie mam dziecka ,ale ja nie widzę od urodzenia i jestem wdzięczna mojej mamie za to ,że jeździła ze mną do lekarzy (Warszawa ,Katowice, Kraków) i probowała jak na lata 80te wszystkiego. Ale najbardziej za to ,że nigdy nie dała mi odczuć ,że to tragedia ,że koniec świata. Nie traktowała mnie inaczej niż moje rodzeństwo. I co najważniejsze nie było tak ,żeby kiedykolwiek powiedziała -jak byłam dzieckiem ,nie rób tego czy owego ,bo ty nie widzisz. Zawsze mogłam robić to co wszyscy ,bo nikt mi nie przypominał o tym i traktowali to normalnie. Naprawdę dla dobra dziecka tak to powinno wyglądać,bo jeśli my mu damy odczuć jako rodzice ,że z nim jest "coś " nie tak to ono w życiu nie poczuje się normalnie i nie będzie z tego życia korzystało.

Magdalena ma rację-zaproś żonę do nas!!! Pozdrawiam 

No to już wiemy. Nie jest tak strasznie jak się baliśmy. Oko reaguje na światło, okulista opisał schorzenie jako blada tarcze nerwu wzrokowego II i nadwzroczność także w "zdrowym" oku. Podobno maluszek nie widział na to oko, bo mózg poszedł na łatwiznę i ze względu na wadę mu je "odłączył" a korzystał tylko ze sprawnego

Na razie mały dostał okularki, zaklejamy mu zdrowe oczko, zeby zmusic chore do wysiłku, a za 3 miesiace na konsultacje, sprawdzic czy cos to dało. Dodatkowo mamy sie zgłosić do neurologa, zeby sprawdził co z tym nerwem.

W tym momencie mam ochotę udusić lekarkę która badała Kubusia jako pierwsza, bo jak widać nie do końca przyłożyła się do badania skoro z miejsc orzekła ślepotę w jednym oku.