Witajcie, mam 38 lat , zeza rozbieżnego, zespół leniwego oka (lewe oko wyłączone z patrzenia) i brak stereoskopii. Miałam dwa zabiegi, raz w wieku 8 lat we Wrocławiu w klinice na Chałubińskiego (od tamtej pory podwójnie widzę) i raz w wieku 15 lat w klinice w Katowicach. Oba nieudane... Nie mam okularów korekcyjnych, bo tylko pogarszają sprawę, ale noszę okulary, bo odwracają uwagę... i traktuję je jako biżuterię :-)

Nie mam wśród znajomych osób z podobnymi problemami. Funkcjonuję normalnie, pracę mam, niestety, przy komputerze, ale takie mam wykształcenie, no i z czegoś trzeba żyć.

Poza tym jestem energiczną, przedsiębiorczą osobą, optymistką. Sama wychowuję kilkuletnią córkę, która też już nosi okulary. Miło mi będzie, jeśli do mnie ktoś napisze :-) Na pewno odpowiem :-)

Wychodzę z założenia, że człowiek to takie, za przeproszeniem, bydlę, które się do wszystkiego przyzwyczai. Staram się nie myśleć o mojej wadzie, choć wszelkie zmęczenie czy choroby od razu mozna u mnie poznać po jeszcze bardziej uciekającym wtedy oku. Dołujący jest jednak fakt, że już nic nie da się zrobić i zawsze tak będę miała. Nosiłam dawno temu takie okulary pryzmatyczne, które były w paski, wtedy to był koszmar, nosić się tego nie dało, że o czytaniu już nie wspomnę.

Martwi mnie też fakt, że gdy długo pracuję przy komputerze (czyli często), później słabo widzę z daleka, jakby oko nie umiało się od razu przestawić. Czasem trwa to kilka minut, czasem nawet bardzo długo. Ktoś z Was tak ma?